Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Oμιλία Αρχιεπισκόπου στο συνέδριο αποδήμων


Χαιρετίζω με ιδιαίτερη πατρική αγάπη τα συνέδρια του Κεντρικού Συμβουλίου της ΠΟΜΑΚ και της ΠΣΕΚΑ καθώς και το Παγκόσμιο Συνέδριο της Νεολαίας της ΠΟΜΑΚ που έχουν γίνει ένας ευχάριστος θεσμικός δροσερός σταθμός μέσα στην αύρα του Κυπριακού Αυγούστου.
Ίσως καταντά κοινότυπο, αλλά είναι ανάγκη να το επαναλάβω σε όλους σας, αγαπητοί απόδημοι, ότι η Εκκλησία ποτέ δεν σας ξεχνά. Και μόνον η καθημερινή προσευχή μας «υπέρ των εν θαλάσση μακράν» (διαβιούντων), κατά το αρχαίο λεκτικό και την αρχαία ορολογία, δείχνει πόσο σας σκεπτόμαστε και πόσο επενδύουμε σ’ εσάς.

Σκέφτομαι πως είναι μεγάλο προνόμιο, πραγματική ευλογία Θεού να έχει ο άνθρωπος δική του πατρική γη. Να μπορεί να προφέρει σαν το πιο φυσικό των πραγμάτων τον μεγάλο λόγο «Είμαι στον τόπο μου. Ή πηγαίνω στον τόπο μου». Όσοι από σας, ή από μας, δεν μπορούμε ελεύθερα να πάμε στο χωριό ή την πόλη μας, ή κι όταν καταφέρνουμε υπό τις ανελεύθερες συνθήκες που μας επεβλήθηκαν να πάμε, ως επισκέπτες, νιώθουμε πως δεν ήταν ο τόπος μας που ξέραμε, καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Και καταλαβαίνουμε τη μεγάλη σημασία αυτών των συνεδρίων. Θέλουμε να κατοχυρώσουμε τη δυνατότητα συνέχισης της παρουσίας μας στην Κύπρο (και ας μη φανώ υπεραπαισιόδοξος. Δεν είναι πλέον απόμακρο το αντίθετο ενδεχόμενο)• αλλά θέλουμε να κατοχυρώσουμε και την προοπτική απελευθέρωσης των κατεχομένων μας. Δεν είναι δηλαδή μόνον ο βαθιά ανθρώπινος προσωπικός συναισθηματικός δεσμός με τον τόπο μας που μας κάνει να τον βλέπουμε ως μοναδικό και ανεκτίμητο. Είναι και ο κίνδυνος απώλειάς του που κατευθύνει τα βήματά μας κάθε χρόνο εδώ για ενημέρωση αλλά και για συμπροβληματισμό.
Τριάντα πέντε χρόνια από τα τραγικά γεγονότα του 1974, κι όμως δεν μπορούμε να πούμε πως διακρίνουμε έστω και αμυδρό φως στο δρόμο επίλυσης του προβλήματός μας. Αντίθετα μάλιστα. Έχω την αίσθηση ότι συρθήκαμε σε ατραπούς σκοτεινές και σε λαβύρινθους δαιδαλώδεις από τους οποίους μόνο με αποφασιστικά άλματα μπορούμε να ξεφύγουμε κι όχι με τις συνηθισμένες συμβατικές κινήσεις.

Το πρόβλημά μας ήταν και είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Είναι πρόβλημα εδαφικής επέκτασης μιας χώρας έναντι άλλης. Κι ενώ στην αρχή έτσι το αντιμετωπίζαμε, αρνούμενοι την προσέλευση σε συνομιλίες χωρίς την τήρηση κάποιων θεμελιωδών προϋποθέσεων, σιγά – σιγά διολισθήσαμε στις θέσεις των Τούρκων. Δεχθήκαμε δικοινοτική ομοσπονδία, όταν ακόμα δεν υπήρχε ούτε ένας έποικος, περάσαμε στη διζωνική, δεχόμαστε την παραμονή κάποιων εποίκων, κι όμως καμιά πρόοδος. Εξισώσαμε το 18% με το 82%, προτείναμε την εκ περιτροπής προεδρία, κι όμως δεν παρατηρήθηκε μετακίνηση των Τουρκικών αδιάλλακτων θέσεων. Και δεν διαχειρίστηκε το εθνικό μας θέμα ένας μόνον πρόεδρος ή μια κυβέρνηση. Υπήρξαν κυβερνήσεις από όλα τα φάσματα του πολιτικού μας κόσμου. Από τη δεξιά, το κέντρο, την αριστερά. Όλοι οι πρόεδροι από του αειμνήστου Εθνάρχου Μακαρίου μέχρι και του προέδρου Χριστόφια κατέβαλαν το άπαν το δυνάμεών των προκειμένου να εξευρεθεί μια βιώσιμη λύση για τον λαό μας. Καταλαβαίνουμε ότι στα πλαίσια αυτών των φιλότιμων προσπαθειών έγιναν και όλες οι υποχωρήσεις – πολλές από τις οποίες ως υποχωρήσεις αρχών θα έπρεπε να είχαν, κατά τη γνώμη μας, αποφευχθεί -.
Κι όμως, τόσα χρόνια μετά, βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερο σημείο απ’ ό,τι αμέσως μετά την εισβολή. Είναι ξεκάθαρο πως δεν φταίει η πλευρά μας γι’ αυτό, και κανένας από τους μέχρι σήμερα προέδρους. Ήταν όλοι πρόεδροι λύσης. Δεν βρήκαν, όμως, ανταπόκριση από τον κατακτητή.

Όταν ο αείμνηστος αρχιεπίσκοπος Μακάριος εξήγγελλε μακροχρόνιο αγώνα δεν έκανε μιαν απλή επιλογή ανάμεσα στις πολλές. Διέβλεπε ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος αγώνα. Ο μακροχρόνιος αγώνας μας επεβλήθη. Θα πρέπει όμως να τον προγραμματίσουμε ορθά για να μπορέσει να αποδώσει. Κι εκφράζοντας την αγωνία της Εκκλησίας, θα ’θελα να θέσω, αγαπητοί απόδημοι, στο συνέδριό σας τις θέσεις μου με πολλή συντομία. Οι αναφορές μου δεν έχουν καμιά αιχμή για κανένα. Είναι έκφραση αγωνίας για τα αδιέξοδα που μας κυκλώνουν και οριοθετούν την ευθύνη μου από το δισχιλιόχρονο θεσμό που εκπροσωπώ.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα συμφέροντα Ανατολής και Δύσης εστιάζονται σήμερα στην Τουρκία. Η γεωγραφική της θέση πάντα την έκανε περιζήτητο στρατιωτικό σύμμαχο, ενώ ο μεγάλος πληθυσμός της ελκύει το οικονομικό ενδιαφέρον κρατών αλλά και οικονομικών οργανισμών. Η πρόσφατη μάλιστα αναδόμηση της αξίας της με το πέρασμα αγωγών φυσικού αερίου από το έδαφός της και η επίσκεψη των δύο κοσμοκρατόρων εκεί, μας εμπεδώνουν ένα ανεπιθύμητο μεν, αλλά συγκεκριμένο, υπαρκτό δεδομένο.
Στο σύγχρονο κόσμο αξίες και αρχές σχετικοποιούνται. Είναι η εποχή – και πότε δεν ήταν τέτοιες οι εποχές; - των ωμών συμφερόντων. Γι’ αυτό και θα πρέπει να εδράσουμε τον αγώνα μας σε παγκόσμια αποδεκτές και αυτονόητες αρχές, τις οποίες δύσκολα κάποιος θα μπορέσει να παραβλέψει και ουδέποτε θα μπορέσει να αμφισβητήσει. Όταν η Ευρώπη, π.χ., θεωρεί αυτονόητο και εκ των ων ουκ άνευ δικαιωμάτων του ανθρώπου, το δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης, ελεύθερης εγκατάστασης και απόκτησης περιουσίας σε όλες τις χώρες της, ποιο ηθικό έρεισμα θα έχει κάποιος για να αρνηθεί τούτο για μας; Όταν όλοι κόπτονται για κατάργηση των κάθε είδους διακρίσεων και υπερπρονομίων, είναι δυνατόν να αποδεκτούν την κατάργηση της αρχής ένας άνθρωπος, μία ψήφος, αν εμείς δεν απεμπολήσουμε για τον εαυτό μας αυτό το δικαίωμα; Αν οι διεθνείς συμβάσεις θεωρούν έγκλημα πολέμου τον εποικισμό, ποιος θα τον αποδεχτεί αν δεν του δώσουμε εμείς κάλυψη;

Αυτά, βέβαια, προϋποθέτουν μιαν ευθαρσή τοποθέτησή μας απέναντι στην κατοχή. Τοποθέτηση ηγεσίας και λαού. Η δικαιολόγηση ενεργειών της κατοχής (όπως έγινε με την εκβάθυνση του λιμανιού των Κοκκίνων) και η μη αντίδραση σε απαράδεκτες ενέργειές της, η αποσιώπηση και η συγκάλυψη εγκλημάτων που οι ίδιοι οι Τούρκοι ομολογούν, ή αποδεικνύεται περίτρανα ότι διέπραξαν εις βάρος αθώων πολιτών, για να μη διαταραχθεί, τάχα, το κλίμα των συνομιλιών, αποδυναμώνουν τη φωνή μας στο εξωτερικό και ισοπεδώνουν το ηθικό του λαού μας. Κάθε κατακτητής, και περισσότερο η Τουρκία, δεν συγκινείται από αβρότητες. Τις εκλαμβάνει ως απροθυμία αντίδρασης και τις αξιολογεί ως αδυναμία δράσης, με αποτέλεσμα να σκληρύνει τη θέση του. Μια πορεία 35 χρόνων θωπειών προς τον κατακτητή, πρέπει να μας έχει πείσει για το ατελέσφορο αυτής της μεθόδου. Δεν πρέπει να θωπεύουμε αλλά να εκθέτουμε τον κατακτητή σε κάθε προσφερόμενο βήμα και για κάθε ενέργειά του.
Ακόμα το ότι ανεχόμαστε τον Βρετανό ύπατο αρμοστή να υποτιμά όχι μόνο την αξιοπρέπεια αλλά και τη νοημοσύνη μας, να συμπεριφέρεται ως αποικιακός κυβερνήτης, να προαναγγέλλει εξελίξεις και να υποδεικνύει τρόπους δράσης, δεν συνιστά έκπτωση από τα επιθυμητά επίπεδα αγώνα;
Μια τέτοια τοποθέτησή μας προϋποθέτει, ασφαλώς, με τη σειρά της, και προθυμία για θυσίες. Σημεία κόπωσης και κάμψης υπάρχουν, δυστυχώς, στο λαό μας και είναι εμφανή. Οι πιέσεις για εξασφάλιση μικροεξυπηρετήσεων της καθημερινότητας (όπως για διάνοιξη οδοφραγμάτων) ανεξάρτητα από το κόστος στις θέσεις αρχών που διακηρύττουμε, υπονομεύουν τον αγώνα μας. Κι η συνεχιζόμενη οικονομική ενίσχυση της κατοχής, με επισκέψεις δίκην τουριστών στην κατεχόμενη γη μας, η θέα της οποίας μόνο άφατη θλίψη και οδύνη θα ’πρεπε να μας προκαλούν, υποδηλώνουν εθνική μυωπία και αξιολογικό δαλτωνισμό. Τι να πει κανείς και για την αυξανόμενη τάση αποφυγής της στράτευσης για υπεράσπιση της πατρίδας; Ντροπή!
Είμαστε σίγουροι πως όλα τα πιο πάνω κι άλλα, ακόμα, πολλά απασχολούν αλλά και ενοχλούν πολύ περισσότερο εσάς, αγαπητοί απόδημοι. Εσείς δεν ισοπεδωθήκατε από την καθημερινή σας επαφή με την εισβολή. Ούτε και σας ξεγελά η «άνετη προσωρινότητα». Για σας το ρολόι για την Κύπρο σταμάτησε την ώρα του ξενιτεμού, τη στιγμή της αναχώρησης. Πιστεύω πως θα αναφερθείτε σ’ αυτά, στα συνέδριά σας. Κι ότι θα συζητήσετε τρόπους συντονισμού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση που χειρίζεται υπεύθυνα το θέμα.
Δεν θα ήμουν ειλικρινής αν δεν εξέφραζα και την απογοήτευσή μου για την αδυναμία συντονισμού των κατά τόπους οργανώσεων των αποδήμων μας. Χωρίς την αταλάντευτη εμμονή μας σε αρχές, χωρίς την ακατάπαυστη ετοιμότητα ψυχής και πνεύματος, αλλά κυρίως χωρίς συντονισμό, όσο μεγάλες κι αν είναι οι προσπάθειες, όσες κι αν είναι οι θυσίες, δεν φέρουν αποτέλεσμα. Μοιάζουν με άλματα επί τόπου που, μπορεί να κουράζουν αλλά δεν φέρουν αποτέλεσμα• που αναλώνουν δυνάμεις αλλά δεν συνιστούν πρόοδο• που παρουσιάζουν κινητικότητα αλλά με μηδενικό έργο, αφού δεν παρατηρείται μετακίνηση. Κι έτσι συμβαίνει, δυστυχώς με σας. Αναμφίβολα κουράζεστε, εργάζεστε, αγωνιάτε. Ποιο όμως είναι το αποτέλεσμα;

Οι Εβραίοι απόδημοι, πολύ λιγότεροι σήμερα από τους Έλληνες αποδήμους, μπόρεσαν με το συντονισμό μεταξύ τους και την προγραμματισμένη δουλειά τους να συντονίσουν την πολιτική των χωρών, στις οποίες διαβιούν, με τα συμφέροντα της χώρας τους. Μπορούν όχι μόνον να εκλέγουν βουλευτές, γερουσιαστές, δημάρχους, πολύ περισσότερους από την αριθμητική αναλογία τους, αλλά και να επιβάλλουν πολιτική στις χώρες όπου διαμένουν. Εμείς, κι όταν εκλέγουμε κάποιους βουλευτές ή τοπικούς άρχοντες – πάντως σε πολύ μικρότερο αριθμό, συγκριτικά με τους Εβραίους - , δεν επηρεάζουμε, λόγω μη συντονισμού, κανένα. Είναι ένα μεγάλο μειονέκτημά μας.
Το μειονέκτημα αυτό γίνεται μεγαλύτερο, αν αναλογιστούμε και το ανάδελφο του ελληνικού έθνους στον κόσμο. Όλα τα έθνη, λίγο – πολύ, έχουν τους συγγενείς τους, τα φυσικά τους, κατά κάποιο τρόπο, στηρίγματα: Οι Λατίνοι, οι Αγγλοσάξωνες, οι Άραβες, οι Σλάβοι, είναι οικογένειες κρατών. Όσο κι αν αυτές οι συγγένειες περνούν κάθε τόσο από δοκιμασίες, παραμένουν ένα βασικό γι’ αυτούς τους λαούς πλεονέκτημα. Εμείς είμαστε μόνοι, ανάδελφοι, χωρίς αδελφό έθνος. Κι αυτό επιβάλλει περισσότερο τον μεταξύ μας συντονισμό.
Αν συντονιστούμε κι αν δείξουμε αποφασιστικότητα για αγώνα, είναι ακόμα καιρός. Μπορούμε να σωθούμε. Όχι απλώς να επιβιώσουμε αλλά και να μεγαλουργήσουμε.

Σας καλωσορίζω και πάλι στην πατρίδα κι εύχομαι κάθε επιτυχία.

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Εμπρός στο δρόμο της τιμιότητας που χάραξε ο Νιχάτ-πρώην-Νικόλας!


Από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ πληροφορηθήκαμε πως ένας πρώην συμπατριώτης μας, ο Νικόλας, αλλαξοπίστησε και ονομάστηκε Νιχάτ. Παραθέτουμε την είδηση και μετά θα το σχολιάσουμε:

Ε/Κ ασπάστηκε το Ισλάμ αλλά δεν κάνει σουνέτι

Από Νικόλας έγινε Νιχάτ

Την ιστορία ενός Ε/Κ που ασπάστηκε πριν από ένα χρόνο το Ισλάμ και πλέον είναι ένθερμος υποστηρικτής του μουσουλμανισμού προβάλλει η τ/κ εφημερίδα «Χαβαντίς». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο εν λόγω Ε/Κ, ονόματι Νικόλας, εργαζόταν στο παρελθόν στις Κυπριακές Αερογραμμές και πέρσι, σε ηλικία 36 χρόνων, πήρε την απόφαση να αλλάξει θρήσκευμα γιατί, όπως εξήγησε, στις ελεύθερες περιοχές υπάρχουν πολλές... αδικίες για τις οποίες ο ίδιος πιστεύει ότι ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η Εκκλησία.

Δίχως να συγκεκριμενοποιεί τις αδικίες που υπάρχουν στις ελεύθερες περιοχές, ο Νικόλας απλώς αναφέρει εν είδει παραδείγματος ότι όσο ήταν στο στρατό ο διοικητής του, που είχε στενές σχέσεις με την Εκκλησία, τον «ταλαιπώρησε» πολύ. «Διαπίστωσα πόσο άσχημη μπορεί να γίνει η θρησκεία μας. Και η Ορθοδοξία είναι μια χούντα» λέει, εξηγώντας ότι ο ίδιος είναι ένας άνθρωπος δημοκρατικός.

Όσον αφορά τώρα τη νέα του θρησκεία, ο Νικόλας άλλαξε μαζί με την πίστη του και το όνομά του σε Νιχάτ. «Μια μέρα καθόμουν σε έναν καφενέ στον Αστρομερίτη. Εκεί βρέθηκα με έναν Τ/Κ που γνωρίζει τον σεΐχη Ναζίμ και του ζήτησα να με φέρει σε επαφή. Όταν βρέθηκα με τον σεΐχη του είπα ότι θέλω να γίνω μουσουλμάνος» εξιστορεί ο Ε/Κ, λέγοντας πως του δόθηκε και πιστοποιητικό στο οποίο αναφέρεται ότι είναι πλέον μουσουλμάνος. Σε ερώτηση κατά πόσο σκέφτεται να κάνει και σουνέτι, όπως απαιτεί ο μουσουλμανισμός, ο Νικόλας - Νιχάτ λέει ότι δεν προτίθεται να το πράξει, αν και γνωρίζει ότι είναι καλό από πλευράς υγιεινής. «Πηγαίνω καμιά φορά τις Παρασκευές στο τζαμί για προσευχή αλλά όχι συχνά. Είμαι Ευρωπαίος» συνεχίζει, λέγοντας ότι ο μουσουλμανισμός του άλλαξε προς το καλύτερο τη ζωή. «Παλιά έπινα πολύ, χαρτόπαιζα και ξόδευα τα χρήματά μου σε γυναίκες. Όχι όμως πλέον».

Ο Νικόλας - Νιχάτ (άνεργος και μένει στις ελεύθερες περιοχές) εξήγησε επίσης τις απόψεις του για το Κυπριακό, δηλώνοντας θαυμαστής του Ραούφ Ντενκτάς. «Πηγαίνω πού και πού και επισκέπτομαι τον Ρ. Ντενκτάς. Την τελευταία φορά τον επισκέφθηκα με τον πατέρα μου. Είναι πολύ καλός και τον αγαπώ. Μας είπε πολλές φορές ότι Ε/Κ και Τ/Κ δεν μπορούν να ζήσουν μαζί. Και συμφωνώ μαζί του. Οι Ε/Κ λόγω θρησκείας δεν συμπαθούν τους Τ/Κ, ενώ οι Τ/Κ θέλουν μόνο τα χρήματα των Ε/Κ», καταλήγει ο εν λόγω Ε/Κ.

Κωδικός άρθρου: 890863 - ΠΟΛΙΤΗΣ - 18/08/2009, Σελίδα: 6


Η Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο θέλει να συγχαρεί τον κ. Νικόλα που άλλαξε επιτέλους την πίστη του, άλλαξε το όνομα του και έγινε ένας κανονικός και φανερός οπαδός του Ραούφ Ντενκτάς, του ρατσιστή, εθνικιστή, φασίστα που ματοκύλησε την Κύπρο, ξεπαστρεύοντας αρχικά τους Τουρκοκύπριους αντιπάλους του και μετά τέθηκε επικεφαλής των τρομοκρατών της ΤΜΤ που δοκίμασαν να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία.

Για μας ο Νιχάτ -όπως αποκαλείται πλέον ο πρώην Νικολής- είναι παράδειγμα προς μίμηση. Όχι βέβαια γιατί είναι ντενκτασικός. Αλλά, διότι δεν είναι δειλός σαν κάτι άλλους και ίσια και αντρίκια αυτοπροσδιορίζεται ως αυτό που είναι: Τούρκος εθνικιστής, μουσουλμάνος το θρήσκευμα, οπαδός του Ραούφ Ντενκτάς και της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Ας τον πάρουν παράδειγμα κάποιοι άλλοι -κοινώς- χέστηδες (και συγχωρέστε μας την φράση), οι οποίοι ενώ είναι ντενκτασικότεροι του Ντενκτάς (πχ απόψεις τους για Σχέδιο Ανάν), υποστηρίζουν κλαίγοντας τον εθνικιστή Ταλάτ (οι γνωστοί χειροκροτητές του Αγίου Μάμα και άλλοι), γράφουν λες και δουλεύουν σε αυτόματο πιλότο σε μπλογκς, ιστοσελίδες και φόρουμς μέρα-νύχτα υπέρ του τουρκικού στρατού εισβολής (πχ εξισώνοντας τα εγκλήματα του τουρκικού κράτους και του τουρκικού στρατού με τις πράξεις των αδέσποτων ομοϊδεατών τους της ΕΟΚΑ ΒΗΤΑ) ή κατασκευάζουν ψευδή "ιστορικά" στοιχεία για να υποβοηθήσουν τον Ντενκτάς και το φασιστικό βαθύ κράτος της Άγκυρας (πχ πρόσφατη περίπτωση με φωτογραφίες στο Τζιάος όπου "συγγραφέας-ερευνητής" περίπου κατασκεύασε -και μετά εμμέσως το παραδέχτηκε- δήθεν δολοφονία Τ/κ από άνδρες της Ε.Φ.).


Όλοι οι πιο πάνω, και πολλοί άλλοι, ας έχουν τα κότσια του Νιχάτ-πρώην-Νικόλα και να εμφανιστούν και εκείνοι με το πραγματικό τους πρόσωπο.

Αφού τους ξέρουμε: είναι Ελληνοκύπριοι, ή μάλλον είχαν την ατυχία να είναι ελληνικής, κυπριακής καταγωγής, αλλά οι ίδιοι με τις απόψεις τους (αρθρογράφοι, μπλόγκερς, εκδότες, "ερευνητές-συγγραφείς" κλπ) και τις πρακτικές τους (πολιτικοί, σταλινικοί της ΚΥΠ, επικουρικοί της Επαγρύπνησης, Χαραυγίτες του ΕΛΑΜ) -που συμβαδίζουν σε θέματα ουσίας κατά ένα 97% με τον Ραούφ Ντενκτάς- είναι στην ουσία Τούρκοι εθνικιστές, φασίστες Γκρίζοι Λύκοι, οπαδοί της Εργκενεκόν (οι πιο ακραίοι) ή τσογλάνια του Ερντογάν (οι πιο λάιτ).
Γιατί έχουν όλοι αυτοί οι ελληνοκυπριακής καταγωγής Γκρίζοι Λύκοι, όλοι αυτοί οι ελληνόφωνοι Τούρκοι ρατσιστές την απαίτηση να τους ονομάζουμε "Ελληνοκύπριους πολίτες", "επαναπροσεγγιστές", "φιλειρηνιστές", "απλούς Κύπριους", "ρεαλιστές", κλπ;;;

Να αποκτήσουν τα κότσια και το θάρρος του Νιχάτ-πρώην-Νικόλα και να πάνε και εκείνοι να βγουν ξεκάθαρα και να πουν αυτό που είναι: Οπαδοί του Ντενκτάς.

Αυτό θα βοηθήσει πολύ και την ψυχολογία και την ταλαιπωρημένη προσωπικότητα τους. Για παράδειγμα, ο γνωστός ανά το παγκύπριο ηλικιακός ρατσιστής, ο Fasistas_Anef_Oriwn, θα μπορούσε επιτέλους, με μια θαρραλλέα δημόσια τοποθέτηση να απολυτρωθεί. Να γίνει Ahmet_Oriwn. Ή και Ahmet_Davutoglu_Oriwn. Τα παιδικά τραύματα του θα μπορούσαν, ίσως, να επουλωθούν. Μια τέτοια τοποθέτηση δεν θα τον ανάγκαζε να κρύβει την πραγματική του ιδεολογία και τα πραγματικά του πιστεύω στα καλούπια και στους καθωσπρεπισμού του "Ελληνοκύπριου". Μια αναβάπτιση του στα νάματα του Παντουρκισμού θα ήταν απολυτρωτική. Θα μπορούσε επιτέλους να πει, ίσια και αντρίκια: "Ε ναι ρε Κοπέλια της Επιτροπής, ε ναι ρε χωρκανοί μου, είμαι του Ντενκτάς! Ε ναι ρε φίλοι και συγγενείς, υποστηρίζω την λύση της Τουρκίας, υποστηρίζω την διχοτόμηση των Εγγλέζων, τούτα πιστεύκω, τούτα υποστηρίζω!". Δεν θα χρειαζόταν να καλύπτει τις πραγματικές του απόψεις κάτω από ένα πέπλο "ελληνοκυπριακό".

Το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και ο έτερος κομματικός υπάλληλος, και να μεταδωθεί από τις συχνότητες και να το ακούσουν οι πάντες, ως τα Άστρα: "Ναι, εγώ, ο Μουράτ Μουράτ υποστηρίζω οι Κερυνειώτες να ΜΗΝ παν στα σπίτια τους! Ναι, εγώ ο Μουράτ Μουράτ υποστηρίζω πως οι ο συνφασίστας μου Ταλάτ θα είναι εκ περιτροπής πρόεδρος σας! Ναι, εγώ ο Μουράτ Μουράτ υποστηρίζω πως ο Ένδοξος Τουρκικός Στρατός θα έχει εγγυήσεις! Ναι, εγώ ο Μουράτ Μουράτ υποστηρίζω τα δύο κράτη στην Κύπρο!"

Ας κάνουν ότι έκανε ο Νιχάτ-πρώην-Νικόλας, για να είναι τίμιοι με τον εαυτό τους, την οικογένεια τους και την πατρίδα τους, και ας μην μας το παίζουν και "Ελληνοκύπριοι πατριώτες" από πάνω!
Από το christofias-watch.blogspot.com

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Όμορφη και αλυσοδεμένη


Το σωματείο του Διγενή Ακρίτα στην κατεχόμενη Μόρφου

Με σειρά αντικατοχικών εκδηλώσεων ο Δήμος Μόρφου και οι απανταχού Μορφίτες καταδίκασαν χθες την κατάληψη της κατεχόμενης κωμόπολης από τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής, στις 16 Αυγούστου του 1974.
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, που έγιναν με αφορμή την 35η επέτειο της κατάληψης της κωμόπολης, αντιπροσωπία του Δημοτικού Συμβουλίου Μόρφου και των οργανωμένων συνόλων της περιοχής, με επικεφαλής το Δήμαρχο Χαράλαμπο Πίττα, επέδωσε στους Πρεσβευτές των Μονίμων Μελών του Σ.Α. του ΟΗΕ ψήφισμα διαμαρτυρίας, με το οποίο ζητείται η συμβολή των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στην προσπάθεια για επικράτηση δικαιοσύνης και ειρήνης στην Κύπρο, με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου, των Ηνωμένων Εθνών και της Ε.Ε.
Η αντιπροσωπία επισκέφτηκε διαδοχικά τις πρεσβείες των ΗΠΑ, Ρωσίας, Γαλλίας και Κίνας, την Υπάτη Αρμοστεία της Μεγάλης Βρετανίας και τη Μόνιμη Αντιπροσωπία της ΕΕ.

Ευθύνες των μονίμων μελών του Σ.Α.

Μιλώντας έπειτα από τη συνάντηση με τον Πρεσβευτή της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βιατσεσλάφ Σούμσκι, ο Δήμαρχος της Μόρφου δήλωσε ότι «πρώτα και πάνω απ’ όλα το ψήφισμα καταδικάζει τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή» και θέτει τις πέντε χώρες - μόνιμα μέλη του ΣΑ των Η.Ε. «ενώπιον των ευθυνών τους».
«Πράγματι, υπάρχει ευθύνη από πλευράς των ΗΕ -επισήμανε ο κ. Πίττας-, γιατί εδώ στην Κύπρο καταπατούνται οι αρχές του ΟΗΕ, καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι πανανθρώπινες αξίες».
Η αντιπροσωπία τόνισε, ταυτόχρονα, στους πρέσβεις των χωρών μονίμων μελών του ΣΑ ότι «το Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε. και τα πέντε μόνιμα μέλη μπορούν και έχουν την υποχρέωση να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση προς την τουρκική πλευρά, ώστε να συνεργαστεί για μια λύση του κυπριακού προβλήματος».
Επισήμανε, παράλληλα, πως, παρά την κατανόηση και την καλή βούληση που επιδεικνύει η ε/κ πλευρά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, η άλλη πλευρά δεν επιδεικνύει ανάλογη κατανόηση, με αποτέλεσμα να είναι ορατός ο κίνδυνος για ενδεχόμενο νέο αδιέξοδο στις συνομιλίες.
«Είναι εδώ που πρέπει και τα Η.Ε. και η Ε.Ε. να εργαστούν για να πείσουν την Τουρκία να συνεργαστεί για μια λύση στο Κυπριακό», πρόσθεσε ο Δήμαρχος της Μόρφου.

Τέθηκε και το Περιουσιακό
Ο κ. Πίττας δήλωσε, ακόμη, πως κατά τη διάρκεια των συναντήσεων τέθηκε ενώπιον των Πρεσβευτών και το θέμα του Περιουσιακού.
«Είπαμε ότι είναι ακόμα πιο απαράδεκτο, τώρα, αυτή την περίοδο, που διεξάγονται οι συνομιλίες, η άλλη πλευρά να συνεχίζει με παράνομες πωλήσεις της περιουσίας μας σε παράνομους ξένους αγοραστές και να συνεχίζει τη βεβήλωση και την καταστροφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς».
Την αντιπροσωπία συνόδευε και ο βουλευτής Λευκωσίας του ΑΚΕΛ Πανίκος Χάμπας, ο οποίος ανέφερε πως η παρουσία του Δημάρχου και των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλά και των άλλων οργανωμένων συνόλων της Μόρφου, στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των πέντε μονίμων μελών του ΣΑ «για να πιέσουν κι αυτά με τη σειρά τους την Τουρκία», καθώς, όπως πρόσθεσε, «η Τουρκία είναι αυτή που κρατά το κλειδί της λύσης» του Κυπριακού.

Το ψήφισμα
Στο ψήφισμα γίνεται λόγος για την επί 35 χρόνια συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία, το βίαιο διαμελισμό του νησιού, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον εποικισμό, την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς και το σφετερισμό των ε/κ περιουσιών στα κατεχόμενα.
Μεταξύ άλλων, ζητείται από τα πέντε μόνιμα μέλη του Σ.Α. του ΟΗΕ η συμβολή τους για την επίτευξη μιας δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης που θα τερματίζει την κατοχή και τον εποικισμό της Κύπρου, θα αποκαταστήσει την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποκλείοντας οποιαδήποτε δικαιώματα για στρατιωτική επέμβαση ξένων δυνάμεων και θα επανενώνει το έδαφος, το λαό και τους θεσμούς, στο πλαίσια μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με μια ενιαία κυριαρχία και μια διεθνή προσωπικότητα, που θα βασίζεται στα περί Κύπρου ψηφίσματα των Η.Ε. και θα είναι συμβατή με το διεθνές δίκαιο και τις αρχές της Ε.Ε.

«Κίνηση» στα κατεχόμενα κατά της επιστροφής της Μόρφου
Και ενώ η Μόρφου και οι κάτοικοί της διεκδικούν από τον ΟΗΕ και τη διεθνή κοινότητα την ιστορική τους δικαίωση, ομάδα νεαρών που διαμένουν στην κατεχόμενη πόλη ανακοίνωσε την ίδρυση μιας νέας κίνησης, με την ονομασία «Η ‘ΤΔΒΚ’ είναι ενιαία, η Μόρφου δεν θα δοθεί με κανένα τρόπο».
Όπως έγραψε χθες ο τ/κ Τύπος και μεταδίδουν ιστοσελίδες, σε δημοσιογραφική διάσκεψη που διοργανώθηκε σε ξενοδοχείο στην κατεχόμενη Μόρφου, η ομάδα αποκάλυψε πως σκοπός της δημιουργίας της είναι να υπογραμμίσει τη σημασία της διζωνικότητας σε μια ενδεχόμενη συμφωνία λύσης του Κυπριακού. Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με την «κίνηση», προτάθηκε όπως η κατεχόμενη Μόρφου παραμείνει στο τ/κ κρατίδιο, αλλιώς δεν θα εγκρίνει τη συμφωνία.

Από την Σημερινή

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

''Αγνοηθέντες 1974'' - Δημοσίευμα Χουριέτ

Το χθεσινό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ δεν αναφέρεται ουσιαστικά στο βιβλίο του «Αγνοηθέντες 1974» δήλωσε στο ΚΥΠΕ ο συγγραφέας, Πανίκος Νεοκλέους τονίζοντας ότι στο βιβλίο του δεν υπάρχει μαρτυρία Ε/κ πως έριξαν σε γκρεμό στον λόφο Κοτζάκαγια του Αγίου Ιλαρίωνα Τ/κ στρατιώτες μετά από την κατάληψη του εν λόγω λόφου από Ε/κ κομάντο.

Ο Τ/κ δημοσιογράφος στην ανταπόκρισή του από την κατεχόμενη Λευκωσία «επικαλείται την μαρτυρία κάποιου Τούρκου στρατιώτη ότι οι δικοί μας έριξαν 20 Τούρκους στρατιώτες στο γκρεμό. Δεν αναφέρεται αυτό το πράγμα στο βιβλίο. Είναι μαρτυρία του Τούρκου» ανέφερε ο κ. Νεοκλέους.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις στην Χουριέτ του Τ/κ στρατιώτη, Βεντάτ Τόκσοϊ που φέρεται να γλύτωσε όταν οι Ε/κ κομάντο κατέλαβαν τον λόφο, ο ίδιος βρήκε τα πτώματα 20 συμπολεμιστών του σε γκρεμό στην περιοχή και έγραψε τα ονόματα όσων θυμόταν σε πέτρες, τις οποίες έδεσε στα πόδια τους για να μπορούν να αναγνωριστούν. Στο ίδιο δημοσίευμα, δημοσιοποιούνται τρεις μαρτυρίες Ε/κ κομάντο που συμμετείχαν στην κατάληψη του λόφου, του Δήμου Δημητρίου, του Μιχαλάκη Κυπριανού και του Πιερή Χατζηπούλα, αλλά κανείς τους δεν ανέφερε ότι πέταξαν τα πτώματα Τ/κ στρατιωτών στο γκρεμό.

«Αυτό δεν αναφέρεται πουθενά μέσα στο βιβλίο. Αυτό είναι η μαρτυρία του Τούρκου και τέτοια πράγματα μπορούν να σκαρφιστούν πολλά», τόνισε στο ΚΥΠΕ ο κ. Νεοκλέους. Δεν υπάρχει πουθενά, συνέχισε, τέτοια αναφορά, επισημαίνοντας ότι υπάρχει μεν η μαρτυρία του Μιχαλάκη Κυπριανού ότι δέχθηκε εντολή από τον Ελλαδίτη διοικητή του Καραχάλιο να σκοτώσει έναν Τούρκο αιχμάλωτο, ''αλλά ο ίδιος δεν το έκανε και όταν βρήκε την ευκαιρία τον άφησε να φύγει''.

Ερωτηθείς εάν στο βιβλίο του υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά στο τι απέγιναν οι Τ/κ στρατιώτες μετά την κατάληψη του λόφου Κοτζάκαγια από τους Ε/κ κομάντο, ο κ. Νεοκλέους απάντησε αρνητικά. Οι Ε/κ κομάντο, είπε, κατέλαβαν το συγκεκριμένο λόφο στον Αγιο Ιλαρίωνα και χωρίς κανένα λόγο οι Ελλαδίτες αξιωματικοί έδωσαν εντολή για υποχώρηση. «Στην υποχώρηση των δικών μας έγινε σφαγή. Ηταν εκτεθειμένοι, ήταν μια άτακτη υποχώρηση. Πώς θα μπορούσαν οι δικοί μας οι στρατιώτες, που προσπαθούσαν να σώσουν τον εαυτό τους, να γνωρίζουν αν υπήρχαν αιχμάλωτοι, τι είχαν απογίνει».

Εφερε μάλιστα παράδειγμα προσωπική του εμπειρία κατά την εισβολή του 1974. Ο ίδιος, είπε, είχε πιάσει αιχμαλώτους στον Παχύαμμο της Κερύνειας έναν ταγματάρχη, ένα ανθυπολοχαγό και έναν απλό Τούρκο στρατιώτη. Τους παρέδωσε στο Τάγμα του και δεν ήξερε τι είχαν απογίνει, ενώ μόλις πριν λίγα χρόνια έμαθε ότι ο Τούρκος ταγματάρχης είχε ανταλλαγεί με 23 τραυματισμένους Ε/κ στρατιώτες που ήταν στο νοσοκομείο της Κερύνειας.

Ανέφερε δε ότι ο Τ/κ δημοσιογράφος που έγραψε το άρθρο χθες στην τουρκική Χουριέτ δεν επικοινώνησε μαζί του.

Το βιβλίο του «Αγνοηθέντες 1974» έχει μεταφραστεί στα τούρκικα εδώ και ένα μήνα, πρόσθεσε ο κ. Νεοκλέους σημειώνοντας ότι σκοπός του βιβλίου είναι «να παραμείνει η αλήθεια». Σε αυτό, είπε, αναφέρεται ξεκάθαρα ο ρόλος που έπαιξε η χούντα και μερικοί συνεργάτες της στην Κύπρο, η βαρβαρότητα των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, «αλλά εκεί που υπήρχε καλή συμπεριφορά εγώ την αναφέρω μέσα στο βιβλίο. Μπορεί να ήταν λίγες οι περιπτώσεις, όμως υπήρξαν περιπτώσεις καλής συμπεριφοράς».

Τρίτος στόχος του βιβλίου, συνέχισε, ήταν ο ρόλος των ΗΕ, που σε πολλές περιπτώσεις – όπως είπε – αξιωματικοί και στρατιώτες της ειρηνευτικής δύναμης, αντί να ενεργούν σύμφωνα με το ρόλο τους, ήταν πληροφοριοδότες της μιας ή της άλλης πλευράς.

Τέταρτος στόχος, πρόσθεσε, είναι να καταδείξει ότι όλες οι κυβερνήσεις μετά την εισβολή στην Κύπρο «δεν έχουν ενδιαφερθεί καθόλου για τους ανθρώπους που πολέμησαν το 1974». Γι’ αυτό εξήγησε, ο τίτλος του βιβλίου είναι «αγνοηθέντες», ενώ εξέφρασε και παράπονο γιατί παρά τις προσπάθειές του, όπως είπε, για χρηματοδότηση του βιβλίου μέσω του Υπουργείο Παιδείας, αυτό δεν έγινε.

Από Σημερινή

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Το κεφάλι του Ελληνόπουλου και το «κεφάλι» στα συμβούλια...


ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Παρασκευή, το Κυπριακό
Πρακτορείο Ειδήσεων μετέδωσε μια φρι-
κιαστική είδηση που είχε δημοσιευθεί στην
τουρκοκυπριακή εφημερίδα “Αφρίκα”, σύμ-
φωνα με την οποία Τούρκος αξιωματικός
που πήρε μέρος στην τουρκική εισβολή στην
Κύπρο, ανέφερε σε φυλακισμένους στη φυ-
λακή του Ντιγιάρμπακιρ ότι έκοψε το κεφά-
λι ενός μικρού Ελληνοκυπρίου και ήπιε το αί-
μα του αντί για κρασί, μπροστά στον πατέρα
του.
Πρόκειται για άλλη μια συγκλονιστική
μαρτυρία, μετά από εκείνην του Τούρκου
ηθοποιού Ολκάτς, για τις φοβερές ωμότητες
που διαπράχθηκαν από τον τουρκικό στρα-
τό στην Κύπρο.
Αυτή η φοβερή μαρτυρία, όμως, δεν ενόχλη
σε κανέναν Ελληνοκύπριο πολιτικό ηγέτη,
κανένας πολιτικός αρχηγός δεν ασχολήθηκε μαζί
της, ούτε φυσικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας
ούτε η κυβέρνηση ενδια-
φέρθηκαν να προχωρή-
σουν αμέσως και χωρίς καθυστέρηση σε κα-
ταγγελία σε διεθνή σώματα και την Ευρω-
παϊκή Ένωση. Τις ημέρες εκείνες, ο Πρό-
εδρος και τα κόμματα ασχολούνταν με άλλα
πιο ουσιώδη θέματα. Ποιος θα “πάρει κε-
φάλι” στα συμβούλια των Ημικρατικών Ορ-
γανισμών.
Αλλά και να μην υπήρχε το “ζέον” θέμα
των Ημικρατικών Οργανισμών, και πάλιν αμ-
φιβάλλουμε εάν θα υπήρχε οποιαδήποτε κί-
νηση καταδίκης του φρικιαστικού εγκλήμα-
τος.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για κανέ-
να λόγο, δεν θα ήθελε να χαλάσει το κλίμα
των συνομιλιών του με τον κ. Ταλάτ. Το ΑΚΕΛ
δεν μπορούσε να υπονομεύσει την πολιτική
του, “οι Τούρκοι είναι αδελφοί μας”, με καλ-
λιέργεια σοβινιστικού-εθνικιστικού πνεύ-
ματος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων. Ο ΔΗΣΥ
μπορεί να φωνάζει κατά της κατάργησης
των εθνικών συνθημάτων στην Εθνική Φρου-
ρά, αλλά δεν μπορεί να προδώσει και τη ρε-
αλιστική πολιτική προσέγγισης προς την
τουρκική πλευρά. Όσο για τους υπόλοιπους,
τα είπαμε: Περίμεναν αγωνιωδώς να πληρο-
φορηθούν τα “νέα” από το διαμοιρασμό των
λαφύρων της εξουσίας.
Δυστυχώς, αυτές είναι οι ενασχολήσεις
της πολιτικής ηγεσίας μας. Στην πραγματι-
κότητα ουδείς από τους ηγέτες μας πιστεύει
σε λύση. Όλοι είναι βέβαιοι ότι το Κυπριακό
δεν πρόκειται να επιλυθεί ούτε μέχρι τις
επόμενες προεδρικές, συνεπώς γιατί να
ασχολούνται μαζί του και με την καταγγελία
των τουρκικών εγκλημάτων; Καλύτερη και
πιο αποτελεσματική είναι η καλλιέργεια του
εδάφους για τη δημιουργία ευνοϊκών προ-
οπτικών συνέχισης ή κατάληψης της εξου-
σίας στις προσεχείς εκλογές. Μπορεί να αρ-
γούν, αλλά όλοι κάποιο στρατηγικό σχέδιο
έχουν κατά νουν, το οποίο άρχισαν ήδη να
εφαρμόζουν.
Αν επιδείκνυαν την ίδια σπουδή και τον
ίδιο προγραμματισμό για την αντιμετώπιση
της τουρκικής στρατηγικής και των πιθανών
αδιεξόδων, σίγουρα θα ήταν καλύτερες οι
προοπτικές στο εθνικό θέμα. Αλλά, ενώ δεν
έχουν σχέδιο Β στο Κυπριακό, έχουν σχέδιο
Γ στην κομματική επικράτηση. Στο κάτω-κά-
τω, τι σημασία έχει το κεφάλι ενός μικρού
Ελληνόπουλου, όταν το κόμμα “πάρει κε-
φάλι” στη σκυταλοδρομία για τις επόμενες
εκλογές εξουσίας...
Του Κωστάκη Αντωνίου

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009

Θα μας τρελλάνει ο Υπουργός Άμυνας!


Μετά τις ηλίθιες απαντήσεις που έδωσε στον Σαμψών (βουλευτή του ΔηΣυ) για τις κατηγορίες εναντίον του σχετικά με τα συνθήματα στις τάξεις τις Ε.Φ. Έρχεται δυνατότερος όσο ποτέ ο υπουργός μας να συνεχίσει τα τρελά του και την προπαγάνδα του. Να συνεχίσει να πηγαίνει πίσω πίσω στο παρελθόν την Κύπρου μας για δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα!


Σε συνέντευξη του στην Κυριακάτικη σημερινή ο δημοσιογράφος τον ρώτησε το πιο κάτω:

Όλα καλά κ. Υπουργέ. Αλλά τελικά ποιος είναι ο εχθρός μας; Αν όχι ο Τούρκος που σκότωσε τη μητέρα μας και τη αδελφή μας, ποιος; Οι Ταλιμπάν;

Δηλαδή εσύ πιστεύεις ότι με τα συνθήματα αυτά κάνω στρατιώτες να έχουν υψηλό αίσθημα; Με το να γινόμαστε αιμοβόροι; Ειδικά αυτήν την περίοδο που γίνεται μια καθολική και τιτάνια προσπάθεια να λύσουμε το Κυπριακό. Είναι τρελά. Είναι με το μίσος που θα κάνουμε στρατό; Όχι φυσικά. Αυτές οι πολιτικές, “Ένωσις και μόνον ένωσις”, δεν περνούν πια. Κάποιοι υπερπατριώτες αποκαλούσαν προδότη τον Μακάριο κλπ. Έγινε αυτή η οργάνωση ΕΟΚΑ Β’ (ναι τώρα έγινε!!!), που έσβησε την εικόνα της ΕΟΚΑ 55-59 που μαζί την φτιάξαμε, γιατί ήμουν και εγώ μαζί με τον Γρίβα τότε και καλλιεργήθηκε το μίσος. Τα αποτελέσματα γνωστά . Τα έζησα όλα. Ο στρατός τότε εκτελούσε διαταγές της Χούντας. Ελλαδίτες και Κύπριοι αξιωματικοί στήριζαν την ΕΟΚΑ Β’. Όλα αυτά, λοιπόν, με αυτά τα συνθήματα έφεραν την καταστροφή. Πολέμησα κι εγώ τους Άγγλους. Δεν έλεγα τότε Καλός Άγγλος, νεκρός Άγγλος. Δεν μισούσα τον αγγλικό λαό. Τρέφαμε εχθρική διάθεση αλλά όχι μίσος.

Ακόμα να καταλάβουμε ΠΟΙΟΣ ανάφερε την ΕΟΚΑ Β ΠΟΙΟΣ μίλησε για το παρελθόν ή ΠΟΙΟΣ τέλοσπάντον μίλησε για τον Γρίβα;;; Δηλαδή κε υπουργέ μπορείτε να απαντήσετε επί της ουσίας μια φόρα; Μπορείτε να δώσετε τεκμηριωμένη απάντηση χωρίς να κρύβεστε πίσω από το δάκτυλο σας φανατίζοντας και επιστρέφοντας πίσω στην παρελθοντική διχόνοια;

Και προς Θεού. Από πότε οι στρατιώτες φωνάζουν Ένωσις και μόνον ένωσις" στα στρατόπεδα; Τα συνθήματα που λέτε κε υπουργέ έχουν απαγορευθεί εδώ και χρόνια ΔΕΝ περιμέναμε εσάς να τα απαγορεύσετε για να παίζετε τον ανθρωπιστή και τον ειρηνιστή.

Κάποια από τα συνθήματα που απαγόρευσε ο κος υπουργός μας ήταν:

"Ελλάς Ελλάς σκέπασε κι εμάς την Κύπρο σου την όμορφή πότε μην την ξεχνάς"

"Έχω μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή την λένε Βόρειο Κύπρο την αγαπώ πολύ, και άμα χρειαστεί για κείνη θα χαθώ στον τάφο να γράψετε Ελλάδα σ΄ αγαπώ..."

Τέτοιου είδους συνθήματα απαγόρευσε ο ειρηνιστής μας υπουργός! Κατά τ΄ άλλα ακραία σοβινιστικά!

Δηλαδή καταντά γελοίος, όταν τον κατακρίνουν για συνθήματα να αναφέρεται στην ΕΟΚΑ Β που την στιγμή που κανείς δεν του το έχει αναφέρει αυτό!!! Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν του απαντά!

Κάπου αλλού στην ίδια συνέντευξη αναφέρει:

“.. Αν κάποιοι αμφισβοιτούν τον πατριωτισμό μου, πρόβλημα τους. Θα έκλεινα τη μονάδα παραδείγματος χάριν. Τη μονάδα των ΟΥΚ. Βεβαίως θα την έκλεινα. Εάν δεν σταματούσαν τους λεονταρισμούς, θα με ανάγκαζαν να τους κλείσω. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥΚ. Τι δηλαδή; Ανθρώπους που δεν σέβοντε το συνέδελφο τους να τους αφήσω; Δεν θέλω νταήδες. Θέλω στρατιώτες."

Αυτός είναι υπουργός! Θέλει να κλείσει ολόκληρη μονάδα ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ για να πατάξει (δήθεν) τους "λεονταρισμούς", κατά την έκφρασή του. Έτσι κάνουν 5 στρατιώτες παρακοή και ανταρσία και κλείνουμε μονάδες! Ώραια πολιτική! Γι' αυτό ΔΕΝ πάμε μπροστά σ' αυτόν τον τόπο.


Ας σοβαρευτούμε λιγάκι κε υπουργέ και ας λογικευτούμε κι ας μείνουμε επί της ουσίας. ΔΕΝ είναι συνατό ολόκληρη Ε.Φ. με ημικατεχόμενη πατρίδα να φωνάζουν συνθήματα τύπου, "Σου στέλνω τριαντάφυλλα από του ΚΕΝ τον κήπο...". Ναι με συνθήματα τονόνοντας το Εθνικό τους αίσθημα και την αγάπη προς την Πατρίδα (μακρία από ακρότητες και φανατισμούς) θα τονόσει το ηθικό των στρατιώτων και θα τους καταστίσει ποιό μάχημους! Είναι κοντά στο μυαλό!
Σημειώνουμε, για αποφυγή παρεξήγησης ότι είμαστε ενάντια στα σοβινιστικά συνθήματα που φανατίζουν κτλ. Απλά ο υπουργός στην συγκεκριμένη περίπτωση (όπως και σε πολλές άλλες) είναι εκτός θέματος.